“Dit is ónze plek voor de Vrouwen Eredivisie en meer.”
Ze is recordinternational. Ze won het EK. Ze speelde een WK-finale. Ze verzamelde bijna 250 interlands. Toch stond de naam van Sherida Spitse nooit op de shortlist van de Ballon d’Or of UEFA Women’s Player of the Year. Hoe kan dat?
Toen Nederland in de zomer van 2017 Europees kampioen werd, leek het begin van een langdurige gouden periode voor het vrouwenvoetbal aangebroken. Oranje groeide uit tot een vaste waarde op eindtoernooien, bereikte de WK-finale van 2019 en leverde een indrukwekkende reeks internationals af.
Maar wie de nominaties voor de twee belangrijkste individuele onderscheidingen in het vrouwenvoetbal analyseert, ontdekt een opvallende realiteit. Nederland bracht tussen 2017 en 2026 weliswaar regelmatig speelsters voort die door de internationale vakjury werden opgemerkt, maar die erkenning was veel minder breed verdeeld dan vaak wordt gedacht.
Je kunt na twaalf jaar natuurlijk afscheid nemen met een bos bloemen, een dankwoord en een paar keurige zinnen over hoe mooi het allemaal is geweest.
Jan Dirk van der Zee koos voor een column.
‘Versnel de groei van het vrouwenvoetbal’ luidt de titel. En eerlijk is eerlijk: wie het stuk leest, kan moeilijk zeggen dat hij niet begrijpt waar het vrouwenvoetbal naartoe moet. Meer meiden laten voetballen. Eerder beginnen. Een aanbod dat beter aansluit. Meer vrouwelijke bestuurders, trainers en scheidsrechters. Meer ruimte voor vrouwen om mee te beslissen.
Na zes speelronden staat de Eredivisie Vrouwen op 3,90 doelpunten per wedstrijd. Slechts drie van de zestien eerdere onderzochte seizoenstarts waren productiever. Maar juist onder dat gemiddelde verschuilt zich een interessanter verhaal: veel doelpuntrijke duels, relatief grote uitslagmarges en opvallend weinig gelijke spelen.
Een nieuw seizoen begint altijd met hoop. Nieuwe gezichten, frisse ambities en de overtuiging dat dit jaar alles anders wordt. Maar wie de cijfers van twintig seizoensopeningen in het Nederlandse vrouwenvoetbal induikt, ontdekt dat sommige patronen hardnekkig zijn.
De eerste opvallende conclusie: een seizoensopening staat bijna garant voor vermaak. In 88 openingswedstrijden vielen liefst 306 doelpunten, een gemiddelde van bijna 3,5 treffers per wedstrijd. Opvallend genoeg vielen er meer goals na rust (165) dan voor rust (141), wat suggereert dat veel ploegen in de tweede helft pas echt loskomen.
Het verborgen geboortemaandeffect in het Nederlandse vrouwenvoetbal. Van het amateurveld tot Oranje. Van de jeugdacademie tot de Vrouwen Eredivisie. Bestaat er een verborgen voordeel voor speelsters die eerder in het jaar geboren zijn?
De KNVB heeft begin juli het nieuwe Ontwikkeltraject Meiden (OTM) gepresenteerd, een vernieuwde ontwikkelroute voor ambitieuze voetbalsters die het voormalige Jeugd Plan Nederland Meiden vervangt. Volgens de bond moet het traject meer meiden bereiken, ontwikkelkansen verbeteren en de route naar betaald voetbal en nationale jeugdteams verbreden.
De introductie komt op een moment waarop de discussie over de toekomst van het Nederlandse vrouwenvoetbal steeds nadrukkelijker wordt gevoerd. Terwijl de KNVB inzet op een sterkere talentontwikkeling, groeit in het veld de vraag of Nederland ook voldoende investeert in het behouden van dat talent.
Deze zomer valt een opvallende transfertrend op in het Europese vrouwenvoetbal: Bundesliga-clubs halen massaal speelsters uit de Nederlandse Eredivisie Vrouwen. Alleen al deze transferperiode maakten meer dan tien speelsters de overstap van Nederland naar Duitsland. Dat roept de vraag op: waarom kijken Duitse clubs zo nadrukkelijk naar Nederland, en wat zegt dat over de verschillen tussen beide competities?
Het vrouwenvoetbal beleeft een ongekende gouden eeuw. Stadions stromen vol, sponsordeals bereiken recordhoogten en tv-zenders vechten om de uitzendrechten. Achter deze glimmende façade voltrekt zich echter een complexere realiteit. De massale toestroom van kapitaal professionaliseert de sport in sneltreinvaart, maar brengt tegelijkertijd de schaduwzijden van het mannenvoetbal met zich mee.
De sport staat op een kruispunt: wordt het vrouwenvoetbal een financieel duurzaam succesverhaal, of kopieert het blindelings de ongelijkheid uit de mannenwereld?
Waarom Ajax vaak meteen toeslaat, PSV controle houdt en nieuwkomers meteen worden getest.
De eerste speelronde. Traditioneel gezien het begin van een seizoen, vol verwachtingen, nieuwe gezichten en frisse plannen. Maar wie de cijfers erbij pakt, ziet iets anders. De openingswedstrijd is geen verkenning. Het is een ontmaskering. In doelpunten, in krachtsverschillen en in spelopvatting wordt al snel duidelijk wie klaar is en wie achter de feiten aanloopt.
“Je kunt een seizoen niet winnen in de eerste wedstrijd,” zegt een trainer vaak.
“Maar je kunt wel meteen laten zien waar je staat.”
En dat is precies wat er al jaren gebeurt.
