Afgelopen zomer keek ik naar het EK vrouwenvoetbal. De NOS zond dat live uit in plaats van de zoveelste herhaling van een programma met Ron Boszhard. Die keuze van de netmanager valt misschien nog wel te rechtvaardigen, maar toch, en dat durf ik nu te schrijven, ben ik niet kapot van vrouwenvoetbal. Eerder durfde ik dat nog niet te schrijven, bang als ik was voor de hordes woedende kenaus in tuinbroeken die achter me aan zouden komen.
Nee, dat is flauw. De tijd dat vrouwenvoetbal louter wordt beoefend door shagrokende monsters met een baard ligt ver achter ons. Het zijn soms best leuke meisjes. Maar een pass over veertig meter geven die een beetje normaal aankomt, dat is er ook nog niet echt bij.
Kijkend naar de wedstrijden van de ‘Oranje Leeuwinnen’ – de meest potsierlijke bijnaam die er bestaat – werd ik steeds somberder. Het veld is te groot voor de dames; hun motoriek laat hen telkenmale in de steek. De vergelijking met de mannelijke collega’s houdt op bij ‘ze dragen allebei schoenen met noppen’.
Ook de vergelijking met andere sportende vrouwen gaat niet op; met hun waardeloze spel zouden ze nog niet de veters mogen strikken van hun hockeyende geslachtsgenoten. Het verschil in niveau is onmetelijk groot. Samengevat: de ‘Oranje Leeuwinnen’ deden maar wat, daar op het EK.
Maar goed, dat durfde ik in die warme zomer van 2013 allemaal dus nog niet op te schrijven. Dat ik dat nu, inmiddels is het bijna weer lente, wel durf, heeft te maken met iets wat ik een tijdje geleden zag gebeuren op een voetbalveld ergens in het midden van het land. Gewoon een trainingsavond.
Ik liep langs en zag in één hoek van het veld B-junioren geconcentreerd oefenen op hun lange pass. Op een ander deel van het veld gingen F-jes op in hun partijtje. En er was ook nog een training voor meisjes bezig op het veld. De trainer legde iets uit. Ondertussen deed een meisje een handstand. Een tweede meisje volgde. En nog één. En nog één.
Het wordt nooit wat met het vrouwenvoetbal in Nederland.
Zo, dat is eruit. Nu ga ik in foetushouding onder m’n bed liggen, want je weet het tenslotte maar nooit. Het zijn dan misschien geen shagrokende monsters in tuinbroeken meer, maar de voetballende dames die dit lezen zijn het vast niet eens met bovenstaande conclusie. En lange, gelakte nageltjes zijn ook best gevaarlijk.
bron: studenten.net
Ontdek meer van Women's football in the Netherlands | Stats and Analysis
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
