“Dit is ónze plek voor de Vrouwen Eredivisie en meer.”
2010 – Onder leiding van bondscoach Vera Pauw (1963) kwalificeerde het Nederlands vrouwenvoetbalelftal zich voor het eerst voor een groot toernooi: het Europees Kampioenschap in Finland. Het was ook Pauw die de afgelopen jaren de eredivisie voor vrouwen realiseerde én Nederland tot het eerste land ter wereld maakte met gemengd jeugdvoetbal tot 19 jaar. ‘Meiden zouden zo lang mogelijk tussen de jongens moeten spelen, dat is voor iedereen beter.’
Op de parkeerplaats van het Golden Tulip Hotel in de bossen van Epe komen ze net aan: de speelsters van het Nederlands vrouwenvoetbalelftal. In blauw KNVB-tenue en gewapend met een koffer-op-wieltjes van de sponsor; de wangen nog rood van de net afgeronde training op deze warme dag in de voorbereiding naar het EK 2009.
Anderhalf jaar spelen voetbalsters uit Nederland en België nu tegen elkaar in een grensoverschrijdende competitie. Na jarenlang wikken en wegen staat er een competitie met een volwaardig programma. Maar is de BeNe League wel levensvatbaar voor de langere termijn? Betrokkenen denken van wel, maar kenners hebben er een hard hoofd in. “De BeNe League is een samenwerking tussen de lamme en de blinde.”
Transfers van Sherida Spitse van FC Twente, naar het Noorse Lillestrom, en Anouk Hoogendijk van Ajax naar Arsenal vorige maand laten een positief beeld zien van het Nederlandse vrouwenvoetbal. Voor beide vrouwen werd een transfersom betaald. En dat is voor het eerst dat Nederlandse clubs iets overhouden aan een transfer van een voetbalster. Belangrijk voor een opleidingsland als Nederland. “De individuele kwaliteit in de competitie ging de afgelopen jaren achteruit. Dit omdat speelsters steeds vroeger naar het buitenland vertrokken”, stelt Kok-Willemsen, hoofd Vrouwenvoetbal van BeNe League kampioen FC Twente.
“Daarom moeten we ervoor zorgen dat de clubs beschermd worden. Door een transfersom hebben zij ook het idee dat er niet in een bodemloze put geïnvesteerd wordt.”
De 28-jarige Hoogendijk denkt dat het voor speelster nu juist gemakkelijker is geworden om de stap naar een buitenlandse vereniging te maken. “We trainen sinds de Eredivisie veel vaker en door de bundeling van de beste speelsters in acht teams, is het niveau hoog. Daardoor kun je sneller aanhaken.”
Hems Zwier – Ik luister naar de radio. Item over het vertrek van Vera Pauw. Ja, dat dacht ik al! Dat zat er aan te komen. Het rommelt binnen het vrouwenvoetbal en als het rommelt dan stap je op! Ja, het ligt op mijn lippen….. echte leiders gaan bij rood! Maar toch voel ik een zekere ergernis. Laat ik zeggen, ik heb weinig met Voetbal. Twee van mijn ooms speelde net na de oorlog op het hoogste niveau. Eén haalde zelfs oranje. Maar ik ben duidelijk niet erfelijk belast met voetbalkwaliteiten.
Tot mijn stomme verbazing wil mijn oudste dochter voetballen. Ik voel het afzien langs de lijn aankomen, maar zeg natuurlijk…LEUK!. Mijn dochter, een half jongetje, toen acht jaar oud, wil iets met een bal!
Wij naar het wintertoernooi, een soort kraamkamer voor jonge voetballers. Ze mag direct meedoen van de trainer. Direct de wedstrijd in! Het beweegt, houdt in en loopt verlegen rond. Ik wenk haar en fluister, dit is voetbal, je mag er best hard in! Daar is het doel, kom op gaan! Vanaf dat moment was mijn lot beklonken. Binnen tien minuten drie doelpunten. Een trainer die blij vraagt, nooit gevoetbald? En ja hoor niets mini’s, maar direct naar het slagveld van de F-jes. Blijkbaar had het genetisch materiaal een generatie overgeslagen.
Ze is bijna twee jaar in dienst als bondscoach van de voetbalsters. De vooruitgang is aanzienlijk. Vera Pauw knokt er dan ook elke dag voor.
,,Het grootste gevecht is de positionering van het vrouwenvoetbal binnen de KNVB. Op dat gebied hebben we het afgelopen jaar flinke vooruitgang geboekt. We gaan zó hard, dat niet iedereen het altijd kan bijbenen“, zegt de 43-jarige Pauw.
Er waren voorgangers. Natuurlijk. Pauw zal ze niet afvallen. ,,Er hebben ook voor mijn start mensen met heel hun ziel en zaligheid voor het vrouwenvoetbal geknokt. Maar misschien is de tijd nu rijp. Misschien ook kan ik meer bereiken omdat ik overal heb rondgekeken, ik alles goed heb kunnen analyseren. Ik weet wat er in het vrouwenvoetbal te koop is.“
Volendam – Nooit vertoond: een bondscoach van het Nederlands vrouwenvoetbalteam die de laatste minuten van een interland niet meer kan zien omdat ze wordt bedolven onder fotografen. Vera Pauw had donderdagavond de primeur.
Door de overwinning (2-0) op Spanje mag Nederland zich volgend jaar in Finland meten met de sterkste landen van Europa. Ook een primeur. Niet eerder waren de Nederlandse voetbalsters present op een eindtoernooi. De ontlading in Volendam, donderdagavond, was dan ook enorm.
Bij Pauw, de enige Nederlandse vrouw met het diploma Coach Betaald Voetbal, liepen de tranen over haar wangen. ”Mijn hele leven komt er nu uit,” zei ze hevig geëmotioneerd.
