We zijn al een week of twee thuis van het Dallas Internationale Girls Soccer toernooi en merk dat de vermoeidheid maar vooral de positieve ervaring en indrukken van de reis de boventoon voert. Het organiseren heeft heel veel energie gekost maar het was de moeite waard voor zowel de speelsters en de begeleiding. De ervaring die wij als begeleiding op hebben gedaan is enorm, de internationale contacten met andere coaches en bestuurders die vooral in de avond super spraakzaam waren, maar vooral het voetbal (spelsystemen) en de ontwikkelingen elders zijn zo groot dat we die ook nog uit moeten werken.
En het belangrijkste is dat de speelsters een kans hebben gekregen om zich zelf, via een teamprestatie, in de kijker te spelen voor scholarship. Een mooie beurs om te studeren en te sporten op niveau die past bij haar beleving, ambities en mindset. Dit was uiteindelijk het doel en daarin zijn we als Nederlands team 100% in geslaagd.
Zoals de meeste wel weten ben ik in verschillende (kosteloze) projecten betrokken en dat de intrinsiek motivatie hoog is en ook zal blijven ondanks dat we in Nederland beleidsbepalers andere doelen met het vrouwen- en meidenvoetbal hebben. Wat en hoe het ook moet gebeuren, het belangrijkste is dat er meer en meer kansen komen! Elke speelster, er waren er 14, heeft op haar manier zoveel mogelijk ervaring op gedaan, vooral op het mentale & fysieke vlak. Zowel op het veld als naast het veld, de ervaring om een paar kilometer verderop in een hosting family te wonen en opgenomen te worden alsof ze ‘thuis’ is gekomen, de liefde en zorg die de hosting family’s hebben gegeven is niet te beschrijven, laat staan de onderlinge verhouding als jonge (sportieve) mensen onder elkaar. In het Nederlands team was ook een goede vibe te noteren, dat viel ook bij de andere teams en begeleiders, zeer zichtbaar zelfs en dat kun je ook zien, op de vele foto’s en video’s (klik hier).
Maar wat hebben we nu werkelijk op sportief gebied geleerd en of gepresteerd? Ik hoop dat ik het zeer waarderend kan omschrijven en dit een wake-up call is voor de RVC van de KNVB om een zetel vrij te maken voor de portefeuille VROUWENVOETBAL! Het vrouwenvoetbal heeft een zetel nodig en de FIFA geeft al een voorzet door wellicht een gedwongen situatie een stem in het wereldwijde bestuur te krijgen. Er zijn enkele factoren die een succesvolle rol spelen en het belangrijkste is een gezamenlijk doel met elkaar nastreven ipv eigen eilandjes verder te ontwikkelen! Je moet een gedeeld plan hebben die van bottom to top gedekt is en dus een gedragen idee (visie) is, ook op bestuurlijk, marketing technisch en commercieel uitgevoerd gaat worden.
Het opleiden en bieden van mogelijkheden, 1e leermoment, zal zorgen dat meer meiden gaan voetballen en daarvoor moet het plan in fase uitgevoerd gaan worden. Het 2e leerpunt is dat zelfdiscipline bij de speelsters een grote rol speelt en dat is ook iets wat aangeleerd kan worden. Wat is dat? Het aanleren en of verbeteren van de normen en waarden om de (absolute) top te (willen) halen, wie het niet haalt kan en moet een plek in de piramide hebben om blijvend een aandeel te leveren voor The Next Generation. Wat kun je nog beter doen (of aanleren) om door te storen in een objectieve en ontwikkelende voetbal piramide? En aansluitend hierop is het 3e punt: focus & mindset! De hele week voorbereiden op het ene duel waarin jij en je team in moeten door-ontwikkelen. Dus de inhoudelijke training, de materialen, de coach en de gelijkgestemde speelsters die één pad volgen en de rest is niet relevant.
“Growing up is losing some illusions, in order to acquire others.”
― Virginia Woolf
En ook hier zit het 4e punt en dat is duelkracht. Is de training uitdagend en geeft het een lerend vermogen om meer en meer uit jezelf te halen? En kan je fysiek uitgedaagd worden, hoe word je getriggerd om na balverlies (zowel als individu en als team) om te schakelen om weer te kunnen aanvallen? Eigenlijk kun je de leerpunten niet simpel omschrijven, je moet ze gewoon ervaren en zo’n goeie schrijver ben ik ook weer niet. In ieder geval, waarom kan je niet alles technisch oplossen en zijn fysieke duels nodig om bijvoorbeeld de controle over het middenveld te hebben als het technisch niet loopt? In Nederland moeten we dat soort elementen ook implementeren, de wereld om ons heen wil ons mee nemen, wat houd ons tegen om dit onderdeel niet te verbeteren?
In al onze wedstrijden was duidelijk het opleidingsverschil te zien, het verschil tussen de VS en Nederland, zonder ons eigen team tekort te doen want de technische en tactische ontwikkeling is onze cultuur maar de duelkracht (mentaal en fysiek) is zichtbaar. Wel is het grote voordeel dat we met de nodige vaste Hollandse achtergrond het spelsysteem 1-4-3-3 op verschillende manier in konden vullen zonder maar één echte training hieraan te wenden. Dat is sowieso een groot compliment dat we met een paar didactische sessies de nodige stappen wisten te maken. En als we de snelheid erin hielden kwamen we via het positiespel er goed doorheen. Gaandeweg leerde we dus in zeer korte tijd ook daarmee om te gaan, duelkracht van de Amerikanen, dat was een grote opsteker.
Naast dat je totaal geen gemor hoort bij de Amerikaanse meiden bij een verkeerde inspeel pass duiken de speelsters er gelijk bovenop om je zo min mogelijk tijd te geven voor betere afspeelmogelijkheden.
Je hebt en krijgt dus minder tijd (nagieten van de bal afpakken zit er niet in) en moet je dus sneller handelen, dus ook de bal veilig maken en houden dat altijd jou lichaam er tussen zit. Of je team genoten moeten sneller ruimte voor je maken of zorgen dat zij wel bereikbaar zijn zodat het spel verplaatst kan worden.
Maar wat is sneller handelen? Al eerder (willen/kunnen) weten waar je de bal kan afspelen? Wie speelt daarin nog meer een rol? Een paar zaken om maar op te noemen maar het is afhankelijk hoe je traint, van wie krijg je training, is je team gelijkwaardig aan elkaar en welke hulpmiddelen worden er ingezet om je steeds beter te maken. Maar waar ga je dit op dit moment het beste leren als je tussen de 13 en 17 jaar bent? Ja, als je als team of als individu tussen de jongens speelt (of op dit moment nog via het CTO) en al in beeld zijn bij de KNVB selectieactiviteiten zodat je in the picture bent en of blijft. De omstandigheden voor je 13e jaar en binnen je vereniging moeten daarvoor wel ingericht zijn op bestuurlijk en technisch niveau. Het acceptabel maken dat speelsters zonder problemen mee kunnen in een jeugdselectieteam en op posities die goed in kunnen vullen.
De grootste markt in onze sport is het meidenvoetbal dat op dit moment te verdeeld is en ingericht op aantallen, in heel Nederland. De meiden die bij en tussen de jongens spelen komen vooralsnog alleen in aanmerking voor de KNVB selectieactiviteiten. Het zou mooi zijn dat iedereen het gaat erkennen om het te centraliseren in bijvoorbeeld regioteams (O11 tot en met O17) door verschillende samenwerkende verenigingen, met of zonder de samenwerking van de KNVB, zij hebben er altijd profijt van omdat de keuze groter gaat worden. Het versterken van de landelijke competities is ook een prioriteit omdat de Eredivisie Vrouwen een veredeld jeugdcompetitie is (of aan het worden is) waarin elke wedstrijdronde een onder de 18 jaar (vaak gemiddeld 16 jaar) haar debuut mag (moet – vanwege blessures) maken. Dit is echt een slechte ontwikkeling behalve als zij invalt in een ervaren team om ervaring op te doen maar nu is ze één van de elf.
We moeten in Nederland, dit zeg ik niet voor het eerst en heeft dus geen relatie met de ervaring vanuit Dallas, niet alleen handelen, of in aantallen denken of aan ons eigen team zowel als coach en als verenigingen, maar om de simpele reden, om een echte stap te maken, binnen 3 tot 5 jaar meer samenwerkingen ontwikkelen. De samenwerkingen moeten geen commerciële karakter zijn om clinics te geven omdat de speelsters die deze geven nooit de speelsters zien spelen. Het is daarom handig om te investeren in de trainers die voor die jeugdgroepen staan en de prestatie en recreatieve meiden snel haar eigen platform hebben. Het mannenvoetbal bestaat (nog) op basis van ‘eigen identiteiten’ maar die zijn niet relevant voor het vrouwen- en meidenvoetbal en moeten juist zorgen voor meer mogelijkheden dat speelsters kansen hebben ipv bestuurlijke en sociale beperkingen tegen komen. De fusies die sommige gemeentes doorvoeren hebben altijd invloed op het mannenvoetbal, zelden word gedacht aan de rest van de leden van een vereniging.
In de leeftijden van 13 tot 17 kan je als speelster, als je basis redelijk goed is, doorpakken en in een zuivere omgeving & selectiebeleid echt verder komen, mits je dat wilt (mindset).
Het plan zal binnenkort via Stichting Ontwikkeling Vrouwen Voetbal Nederland online komen maar dat we een mind change nodig hebben, een echte motiverende zetel binnen de RvC is belangrijk voor ‘één team één taak’ belang door te ontwikkelen. In mijn gesprekken door heel Nederland ontdek ik ook vaak een soort van egoïsme: nee, we werken niet mee om een goeie speelster makkelijk te laten gaan, of dat men ten koste van alles een team vast blijft houden terwijl die ene speelster hogerop kan en wilt, let he go!
Ik kan daar heel slecht tegen want het is juist de bedoeling om iedereen een platform te bieden waarop een speelster (mens) kan ontwikkelen en dan moet je niet iemand de kans ontnemen om ergens anders haar droom te vervullen!
De Eredivisie is sportief en economisch verdeeld en beschermen haar wereld op verschillende manier, de sterkste competitie zijn de Topklasse en de zaterdag hoofdklasse, het hoofdklasse meidenvoetbal staat nog niet als een gefundeerde piramide waarin speelsters een extra mogelijkheid hebben om in beeld te blijven voor de nationale (regionale) teams. Het CTO aka Oranje jeugdteams hebben twee nieuwe coaches maar er veranderd niks in het selectiebeleid, ze komen juist meer uit de regio van de coaches. Dit succes had de vorige bondscoach ook kunnen herhalen want de lichting is super geweldig, ook die van Onder 17! Het blind mikken op meiden bij en tussen de jongens is het negeren van meer dan 90% contributie betalende speelsters. En of Feyenoord of Achilles of wie dan er ook bij komt, elk jaar dat we niet tot 12 clubs zitten zullen speelster op jonge leeftijd uit Nederland vertrekken en blijven we rommelen in de marge.
Het budget moet groter ook als de jeugdteams nog niks presteren – makkelijke uitweg voor de RvC – want meer opleidingsuren met gediplomeerde trainers geeft ze meer handvatten. Het budget had hoger gekund als de ING niet dwars had gelegen bij een nieuwe partner die zich aan had gemeld, en dat niet Jelle Goes (hij doet het er maar bij) maar een ander die verantwoordelijk is voor het vrouwenvoetbal pakket 4 verschillende (vrouwelijke of niet)coaches aanstelt die full-time bezig willen zijn om nog meer speelsters te zien spelen maar het belangrijkste is de basis, de start van een nieuwe voetballeven. Het gaat niet om die banen voor de medewerkers het gaat erom dat speelsters de gelijkwaardige behandeling krijgen in opleidingsuren, aandacht, beter worden en ontwikkelen tot een betere speelster en mens.
In ieder geval, het samenwerken is noodzakelijk en dit moet echt gebeuren vanuit de KNVB (ook de verenigingen/speelsters/coaches) met een bestuurslid vrouwenvoetbal die haar/zijn eigen afdeling heeft. De 4 grote afdelingen, verdeeld, binnen de Zeister muren zorgen voor (interne commerciële) vertraging van het hele proces en targets/handtekeningkaarten/selfies lijken belangrijker te zijn dan gericht en gezamenlijk in een stappenplan op te leiden.
Waarom is het OKT mislukt? Mocht je daarop willen reageren, be my guest, ik ben benieuwd!
Iedereen die in Zeist betrokken is – ik weet dat ze stiekem mee kijken en volgen -het is tijd om je echte werk te doen: hoe zorgen we ervoor dat een meisje bij een vereniging aan heeft gemeld en in 14 jaar voor Oranje gaat spelen met de nodige aandacht? Welke handvatten, kansen en mogelijkheden moeten we haar geven (bieden) zodat ze vanuit een gelijke behandeling kan ontwikkelen?
Ontdek meer van Women's football in the Netherlands | Stats and Analysis
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
