“Dit is ónze plek voor de Vrouwen Eredivisie en meer.”
A comparative study into the performance of men and women players in UEFA Champions League matches suggests that women and men each play soccer “in their own way”
When the sports performance of elite men and women soccer players is compared using absolute criteria, the differences are significant. This is one of the conclusions of the study by the Faculty of Physical Activity and Sports Sciences, conducted in collaboration with other universities in Europe. Over a hundred soccer players of both genders were monitored during UEFA Champions League matches to conduct this research. Apart from this conclusion, one of the practical applications of the study in the short term could lead to adapting the physical and technical preparation to the needs of each gender. Another to be applied in the long term could be the possibility of adapting soccer to the physical capacity of women, as in other sports.
Profvoetballer worden en in het shirt van Ajax spelen. Een droom die ooit alleen was weggelegd voor jongens, maar sinds vorig jaar even realistisch is voor jonge Nederlandse voetbalsters.
Dankzij een samenwerkingsverband tussen de KNVB, Ajax en CTO Amsterdam krijgen talenten een unieke kans om in Amsterdam hun talent te ontwikkelen en te proeven hoe het is om bij Ajax te spelen. Paulina Quaye is één van deze talenten. Samen met Daphne Koster, aanvoerder van de Ajax Vrouwen, kijkt ze optimistisch naar de toekomst van het Nederlandse vrouwenvoetbal.
De voetbalcarrières van Koster en Quaye begonnen op vergelijkbare wijze. Beiden voetbalden al vanaf kleins af aan op straat en kwamen bij hun verenigingen in een jongensteam terecht. Het vrouwenvoetbal is echter in ontwikkeling en daardoor is er een wezenlijk verschil tussen het carrièrepad van de 32-jarige Koster en de 16-jarige Quaye. Koster: ‘Ik heb mijn gehele jeugd bij de jongens gespeeld en trainde daar drie keer per week. Dan probeerde ik daarnaast nog extra te trainen bij Telstar of Volendam. Dat was natuurlijk niet ideaal.’
Het vrouwenvoetbal in Nederland zit al een paar jaar in de lift. Waarom is deze sport zo populair onder de meisjes en dames? Wat is de drijfveer van de grootste talenten in ons land en hoe bereik je de top? Een verhaal over én door meisjes, die allemaal maar één ding willen; scoren.
Het begon allemaal op het meisjesvoetbal toernooi georganiseerd door het KNVB. Jaarlijks doen er zo’n 240.000 leerlingen van groep 5 t/m 8 mee aan deze voorrondes. Ons team, bestaande uit twaalf fanatieke meisjes, was razend enthousiast. Maar de ene zat op korfbal, een paar anderen zaten op turnen, en dan had je nog altijd het populaire jazz ballet. Er was dus nog geen sprake van een meisjesteam.
Wekelijks schoppen in Nederland bijna 130.000 meiden en vrouwen tegen een bal aan. Bij de UEFA, de KNVB en clubs van hoog tot laag staat vrouwenvoetbal met stip op het prioriteitenlijstje. En toch maakt FC Utrecht vandaag bekend dat de club stopt met professioneel vrouwenvoetbal. De Stichting Vrouwenvoetbal Utrecht heeft faillissement aangevraagd. Een incident of een teken aan de wand?
Oranje in halve finale EK
In 2009 werden het opeens BN’ers: Daphne Koster, de blonde aanvoerster van het Nederlands Elftal en Vera Pauw, de nukkige bondscoach. Voor het eerst namen de Oranje-dames deel aan het EK en, nadat de koene meiden wisten door te dringen tot de halve finale, waren ze niet meer van de buis af te slaan. Ja, vrouwenvoetbal ontwikkelde zich razendsnel tot een trending topic. Helaas sneed Engeland met 2-1 de weg naar de finale af maar toch leek de halve eindstrijd Oranje goud op te leveren, écht goud. De live uitgezonden wedstrijd trok maar liefst 1,7 miljoen tv-kijkers, sponsors zouden in de rij staan, de Eredivisie voor Vrouwen zou een broodnodige nieuwe impuls krijgen.
Kort achter elkaar kondigden twee toppers uit het Nederlandse vrouwenvoetbal hun vertrek naar een buitenlandse club aan. Sherida Spitse werd door het Noorse Lillestrøm SK weggeplukt bij FC Twente en Ajax-speelster Anouk Hoogendijk kon de lokroep van Arsenal niet weerstaan.
Fantastisch voor die meiden natuurlijk, beaamt ook Vera Pauw, die in 1988 de eerste Nederlandse voetbalster met een profcontract werd. Bij het Italiaanse Modena was dat. “Ik kreeg toen al meer dan menig speelster nu.”
Mooie tijden waren dat. Zoals Pauw ook met genoegen terugkijkt naar haar jaren als bondscoach. Onder haar leiding haalde Oranje in 2009 de halve finales bij het EK in Finland. In die periode kwam ook mede onder impuls van het voetbaldier pur sang de eredivisie voor vrouwen van de grond, met teams die allemaal gelieerd waren aan ‘mannelijke’ profclubs.
De KNVB organiseert een symposium meisjes- en vrouwenvoetbal voorafgaand aan de interland Nederland – België in het stadion van PEC Zwolle. Deze bijeenkomst vindt plaats op woensdag 12 februari 2014. Iedereen die zich betrokken voelt bij het meisjes- en vrouwenvoetbal is van harte uitgenodigd om hierbij aanwezig te zijn!
Het symposium begint met een plenaire opening. Drie voetballende zusjes vertellen waar en waarom zij voetballen. Elke zus heeft zo haar eigen motivatie om te voetballen.
Na de opening verzorgt de KNVB vier inspirerende workshops. Daarna vindt er een gezamenlijk diner plaats, waarbij de aanwezigen onderling kennis kunnen uitwisselen. Aansluitend wordt het WK-kwalificatieduel Nederland – België bijgewoond.
De pas 16-jarige Rosanne van der Werff schreef dit jaar historie voor haar club SteDoCo. De blonde aanvalster is de eerste inwoonster van Hoornaar die vanaf de E-pupillen de meisjesacademie heeft doorlopen en ook daadwerkelijk het eerste elftal heeft gehaald. ,,Vanaf dat ik kon lopen, is voetballen mijn grootste passie,’’ aldus de goedlachse tiener.
,,Nee, ik was in mijn jongste jeugd geen meisje-meisje. Ik had geen poppen en was al helemaal niet met mijn uiterlijk bezig. Tot ik naar de middelbare school ging was ik behoorlijk stoer. Ik speelde altijd buiten, sprong over slootjes en was op het veldje bij ons huis dagelijks aan het voetballen. Weet je wat de eerste volledige zin was die ik uitkraamde? ‘Ik wil op goeballe’ . Tenminste, dat hebben mijn ouders later verteld. Vanaf dat ik een jaar of vijf was, ben ik wat harder gaan zeuren. Mijn moeder heeft toen SteDoCo maar gebeld. Ik moest nog even geduld hebben, maar een paar maanden later was ik van harte welkom.’’
