Vrouwenvoetbal ontwikkelt zich spectaculair

Het is de snelst groeiende sport van Nederland: vrouwenvoetbal. Met bijna 132 duizend vrouwen- en meisjesvoetbalsters telt de teamsport ruim 80 procent meer speelsters dan tien jaar geleden. Voetbalbond KNVB staat middenin deze spectaculaire ontwikkeling van de sport en manager vrouwenvoetbal Clémence Ross is namens de voetbalbond druk bezig om deze ontwikkelingen in goede banen te leiden. Daar helpt vrouwenvoetbalambassadeur en Oranje-aanvoerster Daphne Koster haar bij. Sport Knowhow XL sprak met de twee vrouwen over de ontwikkelingen en toekomst van het vrouwenvoetbal in Nederland.

Voordat Clémence Ross (56) afgelopen september door de KNVB werd aangesteld als manager vrouwenvoetbal, had zij haar sporen al ruimschoots verdiend in zowel het mannen- als vrouwenvoetbal. Tussen 2010 en 2012 was de oud-staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport voorzitter van De Graafschap en ze was daarmee de eerste vrouw op die positie bij een eredivisieclub. Van 2007 tot 2012 was Ross de eerste voorzitter van de Stichting Eredivisie Vrouwen (tegenwoordig BeNe League).

ADO-vrouwencoach Sarina Wiegman wil meer gelijkwaardig BeNe League

Sarina Wiegman-Glotzbach

Als drie jaar durende pilot van de eerste grensoverschrijdende topcompetitie in Europa heeft de BeNe League inmiddels anderhalf jaar achter de rug. ADO Den Haag-trainer Sarina Wiegman vindt het van het grootste belang dat de competitie gelijkwaardiger wordt. ,,Als er meer échte wedstrijden worden gespeeld, ontwikkelen spelers, teams en dus het totale vrouwenvoetbal zich beter.”

Een oproep om maar met de BeNe League te stoppen van kort voor de winterstop acht Sarina Wiegman wat te gemakkelijk. Zij is ook kritisch op een competitie waarin monsterscores steeds vaker voorkomen en waaruit meerdere topspelers zijn vertrokken, maar geeft ook aan dat verandering brengen in die situatie complex ligt. ,,Je moet ook niet vergeten dat als de BeNe League er in 2012 niet was gekomen, er nu misschien wel helemaal geen topcompetitie meer had bestaan, want in de Eredivisie stonden drie van de zeven overgebleven clubs op springen. Na de start van de Eredivisie als Nederlandse topcompetitie in 2007 is het in de jaren daarna helaas nog niet gelukt de continuïteit te waarborgen en door te pakken. Ook daaraan, of misschien wel vooral daaraan, moet nadrukkelijk gewerkt worden!”

‘De BeNe League is een ondoordacht plan’

Anderhalf jaar spelen voetbalsters uit Nederland en België nu tegen elkaar in een grensoverschrijdende competitie. Na jarenlang wikken en wegen staat er een competitie met een volwaardig programma. Maar is de BeNe League wel levensvatbaar voor de langere termijn? Betrokkenen denken van wel, maar kenners hebben er een hard hoofd in. “De BeNe League is een samenwerking tussen de lamme en de blinde.”

Transfers van Sherida Spitse van FC Twente, naar het Noorse Lillestrom, en Anouk Hoogendijk van Ajax naar Arsenal vorige maand laten een positief beeld zien van het Nederlandse vrouwenvoetbal. Voor beide vrouwen werd een transfersom betaald. En dat is voor het eerst dat Nederlandse clubs iets overhouden aan een transfer van een voetbalster. Belangrijk voor een opleidingsland als Nederland. “De individuele kwaliteit in de competitie ging de afgelopen jaren achteruit. Dit omdat speelsters steeds vroeger naar het buitenland vertrokken”, stelt Kok-Willemsen, hoofd Vrouwenvoetbal van BeNe League kampioen FC Twente.

“Daarom moeten we ervoor zorgen dat de clubs beschermd worden. Door een transfersom hebben zij ook het idee dat er niet in een bodemloze put geïnvesteerd wordt.”

De 28-jarige Hoogendijk denkt dat het voor speelster nu juist gemakkelijker is geworden om de stap naar een buitenlandse vereniging te maken. “We trainen sinds de Eredivisie veel vaker en door de bundeling van de beste speelsters in acht teams, is het niveau hoog. Daardoor kun je sneller aanhaken.”

Voetbal gaat niet over leuk en gezellig zijn!

Vrouwenvoetbal StedenDrieHoek

Hems Zwier – Ik luister naar de radio. Item over het vertrek van Vera Pauw. Ja, dat dacht ik al! Dat zat er aan te komen. Het rommelt binnen het vrouwenvoetbal en als het rommelt dan stap je op! Ja, het ligt op mijn lippen….. echte leiders gaan bij rood! Maar toch voel ik een zekere ergernis. Laat ik zeggen, ik heb weinig met Voetbal. Twee van mijn ooms speelde net na de oorlog op het hoogste niveau. Eén haalde zelfs oranje. Maar ik ben duidelijk niet erfelijk belast met voetbalkwaliteiten.

Tot mijn stomme verbazing wil mijn oudste dochter voetballen. Ik voel het afzien langs de lijn aankomen, maar zeg natuurlijk…LEUK!. Mijn dochter, een half jongetje, toen acht jaar oud, wil iets met een bal!

Wij naar het wintertoernooi, een soort kraamkamer voor jonge voetballers. Ze mag direct meedoen van de trainer. Direct de wedstrijd in! Het beweegt, houdt in en loopt verlegen rond. Ik wenk haar en fluister, dit is voetbal, je mag er best hard in! Daar is het doel, kom op gaan! Vanaf dat moment was mijn lot beklonken. Binnen tien minuten drie doelpunten. Een trainer die blij vraagt, nooit gevoetbald? En ja hoor niets mini’s, maar direct naar het slagveld van de F-jes. Blijkbaar had het genetisch materiaal een generatie overgeslagen.

Jeanet van der Laan: pionier in het vrouwenvoetbal

Jeanet van der Laan (20 januari 1980) maakte naam als international bij het Nederlands vrouwenvoetbalelftal. Ze speelde 29 officiële interlands voor de OranjeLeeuwinnen en kwam daarnaast uit in 62 tot mogelijk 75 jeugdinterlands. Met haar club Ter Leede uit Sassenheim werd zij driemaal landskampioen, won ze tweemaal de KNVB Beker en eenmaal de Supercup.

Historische avond voor bondscoach Vera Pauw

Bondscoach Vera Pauw (rechts) omhelst speelster Daphne Koster. ”Dit heeft zó veel bloed, zweet en tranen gekost.”

Volendam – Nooit vertoond: een bondscoach van het Nederlands vrouwenvoetbalteam die de laatste minuten van een interland niet meer kan zien omdat ze wordt bedolven onder fotografen. Vera Pauw had donderdagavond de primeur.

Door de overwinning (2-0) op Spanje mag Nederland zich volgend jaar in Finland meten met de sterkste landen van Europa. Ook een primeur. Niet eerder waren de Nederlandse voetbalsters present op een eindtoernooi. De ontlading in Volendam, donderdagavond, was dan ook enorm.

Bij Pauw, de enige Nederlandse vrouw met het diploma Coach Betaald Voetbal, liepen de tranen over haar wangen. ”Mijn hele leven komt er nu uit,” zei ze hevig geëmotioneerd.

“Logisch dat toppers vertrekken”

Vera Pauw

Kort achter elkaar kondigden twee toppers uit het Nederlandse vrouwenvoetbal hun vertrek naar een buitenlandse club aan. Sherida Spitse werd door het Noorse Lillestrøm SK weggeplukt bij FC Twente en Ajax-speelster Anouk Hoogendijk kon de lokroep van Arsenal niet weerstaan.

Fantastisch voor die meiden natuurlijk, beaamt ook Vera Pauw, die in 1988 de eerste Nederlandse voetbalster met een profcontract werd. Bij het Italiaanse Modena was dat. “Ik kreeg toen al meer dan menig speelster nu.”

Mooie tijden waren dat. Zoals Pauw ook met genoegen terugkijkt naar haar jaren als bondscoach. Onder haar leiding haalde Oranje in 2009 de halve finales bij het EK in Finland. In die periode kwam ook mede onder impuls van het voetbaldier pur sang de eredivisie voor vrouwen van de grond, met teams die allemaal gelieerd waren aan ‘mannelijke’ profclubs.

Clusterproject Klarenbeek-Voorst-Cupa-Wilp uitgroepen tot ‘Best UEFA Grassroots club’ van 2013

UEFA Grassroot (Lydia Zwier-Kentie)

De UEFA Executive Committee heeft het Nederlandse clusterproject Klarenbeek-Voorst-Cupa-Wilp uitgeroepen tot ‘Best UEFA Grassroots club’ van 2013. De Grassroots Awards is een initiatief van de Europese voetbalbond UEFA, die er ook is in de varianten voor beste vrijwilliger en beste project. De Europese bond uit hiermee haar waardering voor aansprekende initiatieven uit de hoek van de breedtesport.

Clusterproject
Dankzij de toenemende populariteit van het meisjes- en vrouwenvoetbal zijn er in veel plaatsen meisjes die graag in verenigingsverband willen voetballen. Toch worden zij vaak geen lid, omdat het (voetbal)aanbod van de vereniging niet aansluit bij hun behoefte. In veel gevallen is de vereniging alleen niet in staat om meisjes te laten voetballen passend bij hun leeftijd, beleving, ambitie en niveau. Dat is zonde voor (het groeipotentieel van) zowel de meisjes als de club.