De Held MC1: Talentvol maar niet ontdekt
Het meisjes C1team van De Held is een team wat al een aantal jaren samenspeelt. Een team wat al de nodige successen heeft behaald in de vorm van kampioenschappen en het winnen van toernooien. Dat zorgde er in het verleden voor dat er bij de Hoogkerkers een bepaald verwachtingspatroon rond het talentvolle team ontstond. Een verwachtingspatroon dat logisch was omdat er in het verleden wel eerder een talentvolle speelster werd uitgenodigd voor een van de selectieteams van de KNVB.
Op het artikel wat ging over het scoutingsbeleid in het meisjesvoetbal, kwamen aardig wat reacties binnen. Reacties waaruit bleek dat het heel erg herkenbaar was wat Puurvoetbalonline als een probleem had gesignaleerd. Het probleem van dat het scouten in het meisjesvoetbal op zijn ‘Jan boerenfluitjes’ gebeurt en waar het verhaal rond De Held meisjes C1 een mooi voorbeeld van is.
Deze meiden kunnen alleen maar winnen
Philip Veldhuis – Wat doen jullie met meidenvoetbal, werd me wel eens gevraagd. Binnen onze voetbalschooltjes waren er altijd wel een paar meiden die meededen, en IBISS heeft door de jaren heen meerdere groepjes meiden gehad die mee voetbalden, maar met Favela Street waren we daar niet echt mee bezig. Dat ligt ook voor de hand met alleen jongens als trainers. Dit veranderde toen vorig jaar mensen van de Streetchildworldcup bij ons langs kwamen.
`Kunnen jullie zorgen voor een meidenteam die Brazilië in maart 2014 kan vertegenwoordigen op de Streetchildworldcup?`, was de vraag die ze ons voorlegden. Deze eerste koerswijziging voor Favela Street zagen we als een enorme kans. We wilden daarom zo snel mogelijk met voetbal voor meiden in de wijk beginnen. En namen ons voor om meiden uit de buurt te selecteren die we als trainer konden inzetten. In grote lijnen wilden we dezelfde opzet als met de jongens aanhouden, was het idee toen we hier aan begonnen.
Het scouten in het meisjesvoetbal moet serieuzer opgepakt worden

Enkele weken geleden viel er een interview met Willisa Scholtens en haar vader Johannes op Puurvoetbalonline te lezen. In het interview “een onontdekt talent met passie” (klik hier) kwam het scouten van jeugdspelers en speelsters ook aan de orde. Een onderwerp wat wel wat stof deed opwaaien en wat tijdens mijn bezoek aan het duel SV Bedum-Kloosterburen nogmaals aan de orde kwam.
Diverse voetballiefhebbers hadden het interview gelezen en ik moet zeggen iedereen had er ook een mening over. Ik moet eerlijk zeggen, al snel bleek dat het scoutingsapparaat van de KNVB richting het meisjesvoetbal een stevige onvoldoende scoorde.
Dat verbaasde mij niet moet ik eerlijk zeggen want dat ik tijdens mijn omzwervingen op de voetbalcomplexen met regelmaat een scout tegenkom zou iets te ver gaan. Op Kardinge kom je ze wel regelmatig tegen maar ergens in de provincie of in een ander deel van Groningen zijn ze even zeldzaam als een ijscokar op Alaska.
Voetbal gaat niet over leuk en gezellig zijn!

Hems Zwier – Ik luister naar de radio. Item over het vertrek van Vera Pauw. Ja, dat dacht ik al! Dat zat er aan te komen. Het rommelt binnen het vrouwenvoetbal en als het rommelt dan stap je op! Ja, het ligt op mijn lippen….. echte leiders gaan bij rood! Maar toch voel ik een zekere ergernis. Laat ik zeggen, ik heb weinig met Voetbal. Twee van mijn ooms speelde net na de oorlog op het hoogste niveau. Eén haalde zelfs oranje. Maar ik ben duidelijk niet erfelijk belast met voetbalkwaliteiten.
Tot mijn stomme verbazing wil mijn oudste dochter voetballen. Ik voel het afzien langs de lijn aankomen, maar zeg natuurlijk…LEUK!. Mijn dochter, een half jongetje, toen acht jaar oud, wil iets met een bal!
Wij naar het wintertoernooi, een soort kraamkamer voor jonge voetballers. Ze mag direct meedoen van de trainer. Direct de wedstrijd in! Het beweegt, houdt in en loopt verlegen rond. Ik wenk haar en fluister, dit is voetbal, je mag er best hard in! Daar is het doel, kom op gaan! Vanaf dat moment was mijn lot beklonken. Binnen tien minuten drie doelpunten. Een trainer die blij vraagt, nooit gevoetbald? En ja hoor niets mini’s, maar direct naar het slagveld van de F-jes. Blijkbaar had het genetisch materiaal een generatie overgeslagen.
Jeanet van der Laan: pionier in het vrouwenvoetbal
Jeanet van der Laan (20 januari 1980) maakte naam als international bij het Nederlands vrouwenvoetbalelftal. Ze speelde 29 officiële interlands voor de OranjeLeeuwinnen en kwam daarnaast uit in 62 tot mogelijk 75 jeugdinterlands. Met haar club Ter Leede uit Sassenheim werd zij driemaal landskampioen, won ze tweemaal de KNVB Beker en eenmaal de Supercup.
De opmars der godendochters deel 6
Yes, vandaag de laatste uit de reeks van de verhalen uit 2001. Hopelijk heb je genoten en ook kunnen zien dat de 12 jaar erg langzaam gaan met de gerichte ontwikkeling van onze vrouwen- en meidenvoetbal. Desalniettemin, altijd leuk om ervaringen van ‘vroegah’ te lezen.

Ooit begonnen bij FC Lissen (Duin- en Bollenstreek) en op 17 jarige leeftijd naar Ter Leede gegaan, want dat was in de regio de toonaangevende vrouwenvoetbalclub. Het team vele prominente speelsters pakte vele prijzen o.a. drie keer landskampioen, twee maal de Supercup en een keer de KNVB-beker. En met Oranje haalde ze zilver in Peking.
Van de KNVB kreeg zij in 1995 toestemming om als eerste meisje met de jongens te voetballen op landelijk niveau. Als gevolg hiervan werd het gemengd voetbal op landelijk jeugdniveau officieel ingevoerd door de KNVB. We gaan nu weer terug naar het verleden..
Jeanet van der Laan (21) komt uit als verdediger voor het Nederlands vrouwenteam. Ze speelt eveneens in het succesvolle eerste dameselftal van VV Ter Leede in Sassenheim. ‘Ik wil niets liever dan me helemaal op voetbal richten, maar ik moet ook aan de toekomst denken. Als ik ben uitgevoetbald, ben ik geen miljonair, zoals Edgar Davids. Daarom studeer ik Nederlands. Ik vind het zwaar om alles te combineren. Na een dag trainen moet ik nog een keer mijn studieboeken openslaan.
Laatst speelden we tijdens de Europacup met Ter Leede tegen Russinnen. Dat zijn profs, die kunnen elke dag trainen en hebben de rust om zich goed op een wedstrijd voor te bereiden. We verloren met vier-nul. Niet dat dit een excuus is, we hadden beter moeten spelen. Maar het is wel zo dat de Russinnen fulltime met hun sport bezig kunnen zijn en leven als topsporter. Dat steekt weleens.’